Að krassa yfir öndina – ímyndunarafl barna

Kristín Dýrfjörð skrifar

Fyrir mörgum árum var ég í heimsókn í leikskóla þar sem börn sátu við að teikna. Eitt barnið teiknaði tjörn og á henni synti önd. Barnið langaði svo til að sýna að öndin gæti synt í kafi. Það var lengi að hugsa um það hvernig það gæti sýnt það á teikningunni sinni. Fyrst teiknaði það teikningu sem var einhvern veginn svona.

En hvernig átti það að sýna að öndin væri að kafa. Það fann lausn sem mér fannst bráðsnjöll hjá 4 – 5 ára barni.

Það teiknaði öldugang yfir öndina sína.

En hvers vegna er ég að rifja upp þetta atvik? Ég er að skrifa fyrirlestur sem ég verð með í Dublin seinna í vikunni. Þar fjalla ég um hæglæti, að vera stilltur inn á börn, að fylgja hugmyndum þeirra og áhuga eftir. Að skapa umhverfi og aðstæður þar sem hæglæti getur þrifist og blómstrað. Það felur í sér að sjá og heyra það sem börn eru að segja.

Teikningin hefur ekki dvalið í huga mér í alla þessa áratugi eingöngu vegna þess að hún var snjöll lausn, þó hún ætti það fyllilega skilið að lifa þess vegna. Ástæðan er hvernig foreldrið brást við. Barnið hafði nýlokið við teikninguna þegar það var sótt. Það hljóp glatt til foreldris og rétti því teikninguna stolt. Foreldrið leit snögglega á hana og sagði: „Þetta er krass“, krumpaði hana saman og henti í ruslið.

Starfsmaður náði teikningunni, slétti úr henni og útskýrði fyrir foreldrinu hvað var að gerast, hugmyndina á bak við.

Hversu oft skyldu lítil atvik eins og þetta eiga sér stað í umhverfi barna? Þar sem þau eru ekki séð og heyrð og fá jafnvel ekki tækifæri til að skýra mál sitt.